پدرم راننده ی شرکت واحد است و از موقع سحر تا غروب بیرون است. خیلی دوست داشتم شیفت شب هم داشت و صبحها را می توانست راحت بخوابد. اما خودش می گوید که یک مرد خوب و اصیل و خانواده دار باید از موقعی که اذان مغرب را می گویند٬ کنار زن و بچه اش باشد. مادرم خانه دار است و وقتی بیکار می شود٬ بافتنی می بافد. الآن یک عمر است که او این کار را می کند و من که اصلا بافتنی دوست ندارم دوخته هایش را به آرشیو لباسهایم می سپارم و هیچ وقت نمی پوشمشان٬ اما مادرم هر روز بیشتر می بافد. برادرهایم هر کدام کاری دست و پا کرده اند٬ برادر بزرگ من همانند پدرم راننده است٬ اما با موتور. دیگری قصاب است٬ اما هنوز دستیار می ایستد و به فقصاب بودن کامل نرسیده. برادر سومم٬ کار آزاد دارد٬ گاهی اوقات ویزیتور می شود٬ گاهی هم کارت ویزیت پخش می کند. برادر چهارمم لوازم فروش است٬ اما هنوز لوازمش کامل نشده٬ تعدادی میخ و پیچ و خرده وسایل این تیپی می فروشد که نمی دانم اسمشان جزو کدام صنف قرار می گیرد٬ صنف میخ فروشان؟! نمی دانم. گاهی اوقات هم تک فروشی می کند. همیشه از او می پرسم که تک فروشی چرا؟ مگر سودی هم دارد؟ و او در جواب می گوید: « داره٬ من باید مشتری پیدا کنم فعلا. » پنجمی خواهرم است و به تعداد موهای سرش دوست پسر دارد٬ او تازه درسش را تمام کرده و همه دوست پسرهایش را دَک کرده و می خواهد ازدواج کند. تا همین جند ماه قبل٬ دو نفری مسابقه گذاشته بودیم که با تعداد بیشتری پسر دوست بشویم و من همیشه برنده می شدم. برادر پنجم من که فرزند ششم خانواده است هم فعلا دنبال کار می گردد و خواهر کوچکترم هم فعلا درس می خواند. خودم هم دیپلم گرفته ام و فعلا قصد ادامه ی تحصیل ندارم. آخ ببخشید٬ چند لحظه صبر کنید برمی گردم. نمی توانم درست حرف بزنم. گلاب به رویتان می روم دستشویی.

*

*

*

ببخشید٬ دیر که نکردم؟ چه می گفتم؟ آهان٬ ادامه تحصیل. ادامه تحصیل به درد من نمی خورد. من الآن بازیگر شده ام و همه مرا می شناسند. پول خوبی هم می گیرم و دستمزدم هر فیلم بالاتر می رود. در خیابان همه به من احترام می گذارند و حاضر نیستم با هر پسری دوست شوم و به همین خاطر هم مسابقه ای که با خواهرم گذاشته بودم را بهم زدم. با اینکه از ادامه ی تحصیل خوشم نمی آید٬ اما یکی از دوست پسرهایم را که برای ازدواج با من خیلی خیلی سیریش شده بود٬ به بهانه ی تحصیل دَک کردم. اسمش رضا بود و خیلی هم پررو بود. از این پررویی اش خوشم می آمد. البته صاف و ساده هم بود. مرا هم خیلی دوست داشت. اصلا بازیگر شدنم از طریق یکی از دوستهای او بود. اسمش چه بود؟ آهان٬ گودو. پسر خوبی بود٬ اما همیشه مرا کم تحویل می گرفت و این حسابی کفری ام می کرد. همه ی کارهایش بر عکس بود. با اینکه او مرا به دفتر فیلمسازی معرفی کرد و می شناختندش٬ اما به اندازه ی من معروف نبود. رضا را وِل کردم٬ چون می خواستم پیشرفت کنم. نمی توانم با او بمانم. رضا جلوی پیشرفت مرا می گرفت٬ دوست داشتن محدودیت می آورد و دست و پا را می بندد و باعث می شود که آدم به دیگری تکیه کند. من می خواهم خودم باشم و خودم پیشرفت کنم و حالا هم نمی توانم ازدواج کنم. این به نفع هر دوی ما بود. او هم با وجود من نمی توانست کار کند و پیشرفت کند. وای٬ الآن می آیند دنبالم. گفتم که٬ امروز کلی کار دارم. اما از امشب می خواهم نوشتن را در این دفتر خاطراتم ادامه بدهم. شاید روزی بتوانم نویسنده شوم و این دفتر بدردم بخورد. فعلا.

- اِی چراغ عوضی!

قرمز شده بود٬ خیلی بی موقع. ماشین را همانجا سر چهار راه گذاشتیم و پیاده شدیم و دویدیم.

- جریمه می شیم.

- گور بابای جریمه٬ بدو.

عصبانی بود و بیقرار. رضا را می گویم٬ دوستم٬ همانی که خیلی بچه ی پررویی ست. وضعیت روحی اش جوری بود که به خاطر او از خیر ماشین و جریمه گذشتم. می دویدیم و شرشر عرق می ریختیم. ماشین آن کذایی اما٬ لاکردار سرعتش زیاد بود! یک لحظه به سرم زد که شاید ما را ببیند. اگر ببیند که نقشه هایمان نقش بر آب می شود.

به رضا گفتم: اگه ما رو ببینه چی کار کنیم؟... دو در کنیم؟... یا وایسیم بریم سراغش؟... من که میگم مثل یه مرد برو و حرفتو بزن... هان؟ چی کار می کنی بالاخره؟...

جوابی نشنیدم. مثل شخصیت های کارتونی که هنگام ترمز گرد و خاک زیادی به پا می شود٬ به زحمت ایستادم. نفسم به شماره افتاده بود. عقبم را نگاه کردم. رضا را دیدم که دختر بچه ای او را سر چهار راه یقه کرده و می خواهد به زور به او فال بفروشد و به هیچ قیمتی هم حاضر نیست کوله ی رضا را که چسبیده رها کند. رضا اما٬ با فریاد من به خود آمد و دلسوزی را کنار گذاشت و هر طور بود خودش را به من رسانید. یاد فیلم ها افتادم که اگر یکی از دو نفر جایی گیر کنند٬ می گویند: تو برو و سلام منو برسون. من نمی تونم بیشتر از این بیام٬ تو خودتو نجات بده!

اما دختر بچه که رضا را از کف داده بود دیالوگهایی گفت که صدای ماشین ها نگذاشت بفهمم او چه می گوید٬ فقط در حد چند کلمه٬ آنهم دست و پا شکسته:« اُسگل... خر...توله...خاک...سر...پدر...!» البته از آن دختر بچه ی خوب چند کلمه ی دیگری را نیز شنیدم که بخاطر ازدیاد لطف ایشان و بار محتوی عمیق آن حرف از بازگویی اش معذورم. بهر حال من و رضا همچنان می دویدیم. ماشین کسی که دنبالش بودیم را دیدم که به خیابان بزرگی وارد شد.

- رضا جون٬ نمی رسیم.

- می رسیم٬ می رسیم.

- خودتو جِر هم بدی نمی رسبم.

- سبز شد٬ بر گردیم.

اوف ف ف٬ برگشتیم٬ به سرعت. به ماشین که رسیدیم دختر بچه ی خوب را دیدیم که همراه دوستانش سیخ به دست به سوی ما می آیند. فلسفه ی سیخ شان را که نفهمیدم٬ اما احساس کردم که سیخ چیز خطرناکی ست٬ چون این شیء را افقی به سوی من و رضا گرفته بود و می تاخت. نفهمیدم که چطور به ماشین رسیدیم و روشنش کردیم و راه افتادیم. از بخت بد به محض حرکت٬ چراغ لعنتی قرمز شد٬ اما پررویی رضا و کله خری من٬ باعث شد چراغ قرمز را سبز ببینیم. پلیس سر چهار راه٬ چنان فوتی در سوتش کرد که صورتش کبود شد و چشمهایش از حدقه در آمده اش٬ به تلوتلو افتاد. حسودیم شد. سرعت دست به قلم شدن و دید دقیقش از من جوجه نویسنده به مراتب بالاتر بود. کله ی رضا بعد از مدتها به کار افتاد و برای جلوگیری از غضب عجیب پلیس٬ گل قشنگی که برای آشتی با دوست دختر کذایی اش گرفته بود را بالا گرفت و بوسه ای جهت ابراز ارادت قلبی و عشق برای پلیس پرتاب کرد. اما پلیس از این باجی که از رضا دریافت کرده بود٬ عصبانی و سوار موتورش شد و دنبال ما راه افتاد.

- برو٬ بهمون برسه دهن مهنمون سرویسه.

پا را روی گاز گذاشتم. ماشین از جا کنده شد. خودم هم وحشت کرده بودم از لایی کشیدنهایم. یکبار به فاصله ی یک تار مو از کنار یک ماشین آخریم مدل گذشتم که اگر می خورد باید ۲۰۶ ام را می گذاشتم برای غرامت. در حد فاصل بزرگراه و آن خیابان کوفتی که دوست دختر کذایی رضا در آن پیچیده بود٬ چنان پیچیدم که نزدیک بود نسخه ی دو نفرمان هم پیچیده شود٬ لِنگ ماشین رفت رو هوا.

- اوناهاش٬ برو دنبالش... برو دیگه.

چنان سرعتی گرفته بودیم که مرگ را پیش چشمانمان به وضوح می دیدیم. گاز و ترمز را قاطی کرده بودم و عنقریب بود که دو تایی بخاطر یک کذایی ریق رحمت را سر بکشیم.

- زنگ بزن بهش بگو یه گوری وای سه. دست برداره از این مسخره بازیهاش.

- نمی شه٬ بر می داره گوشیشو.

- دختر قحط بود٬ عاشق این کذایی شدی؟ تا کِی باید به چسا فسان خانم بسازیم؟

با چنان سرعتی از کنار ماشین ها رد می شدیم که صدای باد ناشی از عبور سریع ماشین به وضوح در گوشم شنیده می شد. تقریبا جلو را نمی دیدم و زیگزاگ می رفتم. اگر یکبار در عمرم شانس آورده باشم٬ همین دفعه بود که خط عبور شانسی برایم هموار می شد٬ وگرنه من اصولا آدم بد شانسی هستم. در این هیر و ویر فکر کردم که اگر دوست و آشنایی مرا ببیند٬ چه می گوید. احتمالا با واژه های « جوات» ٬ « تازه به دوران رسیده» و از این قبیل ابراز ارادت می کند.

- معروفه که معروفه. بخاطر اینکه خانمو همه می شناسن می خوای خودتو فنا کنی بدبخت؟

چیزی نمی گفت٬ فقط حرص می خورد که مبادا ماشین دوست دختر کذایی اش را گم کنیم.

- از اون ور رفت. بر٬ گمش نکنی.

دوباره پیچیدم. کمی لعد دیگر خبری از پلیس و موتورش نبود. ما اما٬ همچنان تند می رفتیم و زضا با چشمهایش رد دوست دختر کذایی اش را دنبال می کرد و به من فرمان می داد. رضا فیلمبردار بود. به اندازه ی دوست دختر کذایی اش معروف نبود٬ اما در شبکه های تلویزیونی خارجی کار می کرد و تازه داشت غنچه ی معروفیتش باز می شد تا گل کند. اولین چیزی که بعد از قهر با دوست دختر کذایی اش گفت٬ این بود: « یه روزی می رسه که جلوی پام زانو بزنی و بگی گُه خوردم» البته زر می زد٬ ببخشید که بی ادبی صحبت کردم٬ چون واقعا زر می زد٬ کسی که به خوردن کلمه ی فوق الذکر افتاده٬ رضا بود نه دوست دختر کذایی اش.

- چی کار می کنی؟ نزدیکش نشو. می بینه ها.

- ببینه٬ لولو که نیستیم. می ری چار کلمه حرفتو می زنی و قال قضیه رو می کنی.

- اون که قال قضیه رو کنده٬ می گه نه.

- به جهنم٬ خودش اشتباه می کنه. تو غصه ی خریت دیگرونو نخور. چیت کمه؟ مشکل و چیه؟ تنها برتری اون ابنه که معروفه؟

- گور بابای معروفیت٬ من دوستش دارم.

- OK ٬ برو بهش بگو چقدر دوستش داری.

- آخه گفتم بهش٬ چند بار.

- خاک بر سرت. پُر روش کردی٬ دخترا رو هر چقدر تحویل بگیری پُر رو می شن.

- خب دوستش دارم٬ چرا نمی فهمی؟

نمی فهمد این رضا. حالم را بهم می زند. بارها از خریت بیش از اندازه اش می خواستم بالا بیاورم٬ اما نشد.

- یواش٬ مواظب باش.

پیچیدم جلوش و او زد روی ترمز. در خیابانی تقریبا آرام و بی سر و صدا او را غافلگیر کردیم. متوجه ما نشد٬ سریع از ماشینش پیاده شد و به سوی ما آمد. ما در ماشین نشسته بودیم و من به رضا لگد می زدم که برود بیرون و تنهایی٬ راحت حرفش را بزند.

- هو٬ یابو اَلفی٬ چته؟ مگه اینجا...

از ماشین پیاده شدیم. خشکش زده بود. رضا دسته گل بدست پایین آمد و ایستاد. لحظه ای بهم نگاه کردند. می خواستم که هر چی از دهنم در می یاد بار آن دختر کذایی کنم٬ اما حساب آبرویش را کردم. چون بالاخره او را می شناختند. رفتم و داخل ماشین نشستم و نا خودآگاه به یاد آن دختر بچه ی خوب سر چهار راه و فال و سیخش افتادم و اینکه فال و سیخ چه رابطه ای با هم دارند. ده پانزده دقیقه ای در فکر بودم در این مدت رضا به رایزنی هایش ادامه می داد.

- بفرمایید پایین لطفا. کارت شناسایی تون. کارت ماشین هم لطفا.

پلیس سر چهار راه بود که همانند رضا٬ عاشقانه به دنبال ما آمده بود و عاشقانه ماشینم را خواباند به هزار و یک دلیل از جمله تند روی٬ لایی کشیدن و دسته گل و ... اما خوشبختانه مذاکرات رضا نتیجه داد:

- گور پدرت٬ حالم ازت بهم می خوره. فکر کردی پخی شدی برای خودت؟ تو همونی بودی که دوستش داشتم عوضی٬ عوضی٬ عوضی ی ی ی ی ی.

هر چند لحظه یکبار نور ماشینی مرا می نمایاند و از کنارم می گذشت. نمی دانم چندمین ماشبن بود که از کنارم عبور کرد و جلوتر ایستاد. بوق زد. درنگ کردم. ایستادم. دوباره بوق زد. از آن مدل بوقهای آشنا. جلوتر رفتم. دیدمش. دوستم بود. مدتها ندیده بودمش. جقدر دلم برایش تنگ شده. گفت : می دانستم اینجایی.

به قهوه دعوتم کرد. از این بهتر نمی شد٬ یک قهوه ی تلخ. دعوتش را قبول کردم و همراهش شدم. در ماشین چیزی نمی گفت٬ فقط می خندید. خنده هایی گرم و آرام بخش. عطر شکوفه ها در ماشینش پر بود. به خانه اش رسیدیم. ویلایی بود که دور تا دورش را درختانی زیبا٬ احاطه کرده بودند و هر چه می دیدم سرسبزی بود و تازگی. وارد شدیم. چقدر زیبا بود اتاقش. حسودیم شد. همه چیزش زیبا بود و پس از مدتها که ندیده بودمش٬ چقدر با سلیقه شده بود. عطر بی نظیری به مشامم می رسید. مدهوش کننده بود.

نشست روبرویم. نگاهم کرد. نگاهش کردم. لبخندی زد. چقدر آرام ترم حالا. انگار به جای امنی آمده ام. سر تا پایش را بر انداز کردم. چقدر تغییر کرده بود. بزرگتر و زیباتر شده بود. به چشمهایم خیره شد.

- مثل همیشه تلخ؟

- زیادتر.

خندید و رفت. از اتاق پذیرایی گذشت و وارد سالن شد و بعد آشپزخانه. رفتنش را دیدم. لحظه ای خشکم زد. خوبتر دیدمش. وای... او هیچ کدام از درها را باز نکرد و عبور کرد! عجیب بود. از تمامی درهای بسته گذشت. مبهوت مانده بودم و خیره به در. می خواستم مطمئن شوم که به هنگام ورودش در اتاق باز می شود یا نه. حتما بازش می کند.

- تلخ تلخ.

روبرویم بود٬ با دو فنجان قهوه و کمی شکر برای خودش. درها را باز نکرده بود. باز هم از درهای بسته گذشته بود. قهوه را نوشیدیم. لذت بخش بود٬ زیاد.

هنگام رفتن بود. دستهایم را میان دستهایش گرفت و به چشمهایم خیره شد.

- باز هم پیش من بیا.

لبخندی زدم و لبخندی زد و رفتم. در طول راه فکرم مشغول او بود. تمام ذهنم را فرا گرفته بود. از خیابانها گذشتم و به خانه ام رسیدم. همه چیز مثل قبل بود. آرام و در جریان. با این تفاوت که حالا ذهنم درگیر شده بود.

بوی شکوفه های درختان بیشتر شده بود٬ اما در کشمکش ذهنی ام٬ پنهان ماند. چشمهایم را باز و بسته کردم. وسط اتاق پذیرایی ام ایستاده بودم. عقب را دیدم و متوجه شدم که من هم هیچ کدام از درها را باز نکرده٬ وارد شده ام.